غزل شمارهٔ ۳۱۶
آنها که در حقیقت اسرار میروند
سرگشته همچو نقطهٔ پرگار میروند
هم در کنار عرش سرافراز میشوند
هم در میان بحر نگونسار میروند
هم در سلوک گام به تدریج مینهند
هم در طریق عشق به هنجار میروند
راهی که آفتاب به صد قرن آن برفت
ایشان به حکم وقت به یکبار میروند