قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴
اگر به مدت جاوید ذرههای جهان
سخنسرای شوندی به صدر هزار زبان
صفات ذات جهانآفرین دهندی شرح
ز صد هزار یکی در نیایدی به بیان
سخن عرض بود اندر عرض کجا گنجد
منزهی که برون است از زمان و مکان
خدای پاک قدیم ازل که در ره او
به چشم عقل کم از ذره است هر دو جهان