غزل ۱۱۰
هجران رفیق بخت زبون کسی مباد
خصمی چنین دلیر به خون کسی مباد
یارب حریف گرم کنی همچو آرزو
گرم اختلاط داغ درون کسی مباد
این شعلههای ظاهر و باطن گداز هجر
پیراهن درون و برون کسی مباد
آن گریههای شوق که غلتید کوه از و
سیل بنای صبر و سکون کسی مباد
هجران رفیق بخت زبون کسی مباد
خصمی چنین دلیر به خون کسی مباد
یارب حریف گرم کنی همچو آرزو
گرم اختلاط داغ درون کسی مباد
این شعلههای ظاهر و باطن گداز هجر
پیراهن درون و برون کسی مباد
آن گریههای شوق که غلتید کوه از و
سیل بنای صبر و سکون کسی مباد