قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۵

بر جانور و نبات و ارکان

سالار که کردت ای سخن‌دان؟

وز خاک سیه برون که آورد

این نعمت بی‌کران و الوان؟

خوانی است زمین پر ز نعمت

تو خاک مخوانش نیز خوان‌خوان

خویشان تو اند جانور پاک

زیرا که تو زنده‌ای چو ایشان