غزل شمارهٔ ۹۶

بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدست

خلق شهری از دل و جانش خریدار آمدست

باغ رویش را ز چاه غبغبست امسال آب

زان سبب سیب زنخدانش به از پار آمدست

نقد هر خوبی که در گنج ملاحت جمع بود

یک به یک در حلقهٔ آن زلف چون مار آمدست

بارها جان عزیز خویش را در پای او

پیشکش کردیم و اندر پیش او خوار آمدست