غزل شمارهٔ ۵۲۶
بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز
کار دینداران نمازست و نماز ما نیاز
ایکه از بهر نمازت گوش جان بر قامتست
قامتی را جوی کاید سرو پیشش در نماز
گر ز دست ساقی تحقیق جامی خوردهئی
می پرستی را حقیقت دان وهستی را مجاز
حاجیان چون روی در راه حجاز آوردهاند
مطرب عشاق گو بنواز راهی از حجاز