غزل شمارهٔ ۱۳۳

ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم

در حلقهٔ تقلید گرفتار نگشتیم

خود را به سراپردهٔ خورشید رساندیم

چون شبنم گل، بار به گلزار نگشتیم

در دامن خود پای فشردیم چو مرکز

گرد سر هر نقطه چو پرگار نگشتیم

چون خشت نهادیم به پای خم می سر

بر دوش کسی همچو سبو بار نگشتیم