غزل شمارهٔ ۱۴۶

بده می که بر قلب گردون زنیم!

ازین شیشه چون رنگ بیرون زنیم

سرانجام چون خشت بالین بود

به خم تکیه همچون فلاطون زنیم

برآییم از کوچه بند رسوم

دم در بیابان چو مجنون زنیم

برآریم از بحر سر چون حباب

ازین تنگنا خیمه بیرون زنیم