غزل شمارهٔ ۶۴

زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است

محرومی من از عدم قابلیت است

چشم ز عین بی‌بصری مانده بی‌نصیب

زان خاک در گه سرمهٔ اهل بصیرت است

رویم که نیست بر کف پایش به صد نیاز

از انفعال بر سر زانوی خجلت است

دوشم که نیست غاشیه کش در کاب تو

آزرده از گرانی بار مذلت است