قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - در مدح پادشاه دکن گفته

دهنده‌ای که به گل نکهت و به گل جان داد

به هرکس آن چه سزا بود حکمتش آن داد

به عرش پایه عالی به فرش پایهٔ پست

ز روی مصلحت و رای مصلحت‌دان داد

به دهر ظل خرد آن قدر که بود ضرور

ز پرتو حرکات سپهر گردان داد

به ابر قطره چکاندن به باد قره زدن

برای نزهت دیرین سرای دوران داد