قصیدهٔ شمارهٔ ۵۹ - در مدح سلطان حسن فرماید

آیت اقبال شد رایت سلطان حسن

حمد خداوند را اذهب عناالحزن

آن که نسیم از درش گر گذرد بر قبور

مردهٔ صد ساله را روح در آید به تن

آن که غضب رایتش گر فتد از حلم دور

جان مسیحا زند خیمه برون از بدن

ذات نکو طینتش زینت صد بارگاه

وضع گران رتبتش زیور صد انجمن