غزل شمارهٔ ۷۹

گر عیب کنی که زار می‌نالم

من زار ز عشق یار می‌نالم

بلبل چو بدید گل بنالد، من

بی دلبر گل عذار می‌نالم

از عشق گل رخش به صد دستان

دلسوزتر از هزار می‌نالم

بی‌قامت همچو سرو او دایم

چون فاخته بر چنار می‌نالم