غزل شمارهٔ ۱۰۸

کیست درین دور پیر اهل معانی

آن که به هم جمع کرد عشق و جوانی

قربت معشوق از اهل عشق توان یافت

راه بود بی شک از صور به معانی

گر تو چو شاهان برین بساط نشینی

نیست تو را خانه در حدود مکانی

در نفسی هر چه آن تست ببازی

در ندبی ملک هر دو کون نمانی