شمارهٔ ۳۰ - (وداع پدر و پسر )

شب چو وداع مه و سیاه کرد

صبح دم از مهر قبا پاره کرد

کوکبهٔ شرق سوی شرق تافت

لشکر مغرب سوی مغرب شتافت

سرور مشرق به وداع پسر

گریه کنان کرد ز دریا گذر

خاص شد از بهر وداع دو شاه

چو تره بایستهٔ آرام گاه