گزیدهٔ غزل ۲۰۶

بت نو رسیدهٔ من هوس شکار دارد

دل صید کرده هر سو نه یکی هزار دارد

دل من ببرد زلفش جگرم بحتست چشمش

تو مباش غافل ای جان که هنوز کار دارد

نتوانمش ببینم که رقیب ناموافق

چه خوشست گل ولیکن چه کنم که خار دارد

برو ای صبا و خالی که ترا ز هجر دیدن

برسانش ار چه دانم که کم استوار دارد