گزیدهٔ غزل ۲۲۸

باز بوی گل مرا دیوانه کرد

باز عقلم را صبا بیگانه کرد

بازم از سر تازه شد مستی عشق

بس که بلبل نالهٔ مستانه کرد

گل چو شمع خوبرویی برفروخت

بلبل بیچاره را پروانه کرد

جان برد از خانهٔ تن عاقبت

این چنین عشقت که در دل خانه کرد