شمارهٔ ۲۳۲
خسروا آب آسمان نشود
که کمال تو نور خور ندهد
لقمهٔ بی جگر نمییابم
شد چنین عمر او نظر ندهد
گردهگاه جهان شکافته باد
که یکی گرده بیجگر ندهد
ملکالموت را ملامت نیست
که به بیمار گل شکر ندهد
خسروا آب آسمان نشود
که کمال تو نور خور ندهد
لقمهٔ بی جگر نمییابم
شد چنین عمر او نظر ندهد
گردهگاه جهان شکافته باد
که یکی گرده بیجگر ندهد
ملکالموت را ملامت نیست
که به بیمار گل شکر ندهد