اندر بستن دایه مر شاه موبد را بر ویس

چو دایه ویس را چونان بیاراست

که خورشید از رخ او نور می خواست

دو چشم ویس از گریه نیاسود

تو گفتی هر زمانش درد بفزود

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

که بخت شور من با من بر آشفت

دلم را سیر کرد از زندگانی

وزو بر کند بیخ شادمانی