قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - در مدحدلشاد خاتون

سر سودای سر زلف تو تا در سرماست

همچو مویت دل سودایی ما بی‌سر و پاست

ما چو موی تو همه حلقه بگوشت شده‌ایم

حلقه موی پریشان تو سر حلقه ماست

مو به مو حال پریشانی ما می‌گوید

مو به مو سر زلف که بدین حال گواست

یک سر مو نظری با دل دروایم کن!

ای که از هر سر موی تو دلی اندرواست