بخش ۳۹ - غزل

چه منزل است که خاکش نسیم جان دارد

هوای روح و شش راحت روان دارد

حدیقه ای ز بهشت ست و منزلی ز فلک

که حور بر طرف و ماه در میان دارد

فراغ دل به چنین منزلست کاین منزل

فروغی از رخ آن ماه دلستان دارد

دل گرفته هوایم درین سرا بستان

کبوتریست که به سرو آشیان دارد