بخش ۵۰ - رباعی

ماییم کله چو لاله بر خاک زده

صد نعره چو ابر از دل غمناک زده

از مهر چو صبح پیرهن چاک زده

آنگه علم مهر بر افلاک زده

شکر گفتار گفتا: «ای سمن بوی،

چرا در بسته ای بر من به یک موی؟

دلم چون شانه بود از غم به صد شاخ

از آن دستت زدم بر موی گستاخ