غزل شمارهٔ ۷۲

رندیم و دگر مستیم تا باد چنین بادا

توبه همه بشکستیم تا باد چنین بادا

چون قطره ازین دریا دیروز جدا بودیم

امروز بپیوستیم تا باد چنین بادا

عقل از سر نادانی دردسر ما می داد

عشق آمد و وارستیم تا باد چنین بادا

ما دست برآوردیم در پای سر افکندیم

مستانه از آن دستیم تا باد چنین بادا