غزل شمارهٔ ۲۸۲

مرغ صحرائی به دریا مایل است

مرغ آبی هم به دریا مایل است

ما نه دریائیم و دریا عین ماست

هر که او با ماست با ما مایل است

ترک راهمت به ترکستان کشد

خاطر هندو به مأوا مایل است

نفس خواجه خواجه را آرد به زیر

گرچه روح او به بالا مایل است