غزل شمارهٔ ۴۹۵

چشم ما روشن به نور او بود

هرچه می بینم از آن نیکو بود

آینه یک رو نماید در نظر

هرکه او با آینه یک رو بود

غیر او چون نیست در دار وجود

چشم ما بر روی غیری چو بود

رشتهٔ یک تو چرا بینی دو بود

نیک بنگر رشته خود یک تو بود