غزل شمارهٔ ۱۳۱۵

تشنهٔ آب حیات از ما بجو

عین ما جوئی به عین ما بجو

بر کف ما خوش حبابی پر ز آب

در صفای جام می ما را بجو

آن چنان چشمی که بیند روی او

گر ندیدی دیدهٔ بینا بجو

گر چه کارت در جهان بالا گرفت

منصبی بالاتر از بالا بجو