غزل شمارهٔ ۱۰۲
ماه شهر آشوب من هر گه به راهی بگذرد
شهر پرغوغا شود چونان که ماهی بگذرد
روزم از هجران سیه شد آفتاب من کجاست؟
تا به سویم در چنین روز سیاهی بگذرد
چون به ره میبینمش، بیخود تظلم میکنم
همچو مظلومی که به روی پادشاهی بگذرد
ای که در عشق بتان لاف صبوری میزنی
صبر کن تا زین حکایت چندگاهی بگذرد