تا صبح دمان

تا صبح دمان، در این شب گرم

افروخنه ام چراغ، زیراک

می خواهم بر کشم به جا تر

دیواری در سرای کوران.

بر ساخته ام، نهاده کوری

انگشت که عیب هاست با آن

دارد به عتاب کور دیگر

پرسش که چراست این، چرا آن.