غزلِ بزرگ

همه بت‌هایم را می‌شکنم

تا فرش کنم بر راهی که تو بگذری

برای شنیدنِ ساز و سرودِ من.

همه بت‌هایم را می‌شکنم

ـ ای میهمانِ یک شبِ اثیریِ زودگذر! ـ

تا راهِ بی‌پایانِ غزلم،

از سنگ‌فرشِ بت‌هایی که