کارمند

مرا امشب ای زن ،‌دمی همزبان شو

که تا قصهٔ درد خود بازگویم

تو را گویم آن غم که با کس نگفتم

که گر راز گویم به همراز گویم

تو را دانم ای زن گر افتد گزندی

پناهی نداری مگر بازوانم

دریغا !‌ از این ماجرا شرمگینم

که خود بی پناهم که خود ناتوانم