گل کوه

گر چه چون کوه به دامان افق بستر ماست

منّت پای بسی راهگذر بر سرماست

دوری ی ِ راه به نزدیکی ی ِ دل چاره شود

کـَرمی کن که به در دوخته چشم تر ماست

آسمان سر زده از چشم کبود تو ولیک

آنچه در او نکند جلوه گری، اختر ماست

گر چه شد چشمه صفت خانهٔ ما سینهٔ کوه

باز منظور بسی اهل نظر، منظر ماست