شعر من!

شعر من، ای نوای نی زندگانی‌ام!

در بی‌کران سرد

جانی بدم ز عشق

بر کوه و دشت و درهٔ این سرزمین بپیچ!

شعر من، ای نسیم روان‌بخش آرزو!

بر غنچهٔ فسردهٔ امیّد نیمه‌جان،

بر جسم بی‌روان،

پُر لطف‌تر بوز