عالم دگر

سر طرّه‌ای به هوا فشان، ختنی ز مشک تر آفرین

نگهی به آینه باز کن، گل عالم دگر آفرین

«بیدل»

ز طراز کهنه برون برآ

به خرام نو هنر آفرین

به ادای تازه سخن سرا

ز نوای دل اثر آفرین.

بِشِِکن سکوت گذشته را