گره مار به مار

به اختیار زدم دل به زلف یار، گره

به کار خویش، فکندم به اختیار، گره

شمارۀ گره زلف خود، به سبحه مکن

که صد گره چه کند در بر هزار گره

گره مزن سر زلف دو تا به یکدیگر

که هیچکس نزند ما ر را به مار، گره

ز ابروی عرق آلوده‌ات گره بگشا

که خورده بر دم شمشیر آبدار، گره