در خیابان‌هایِ سنگین‌گوش

بر فرازِ بامِ این محجر

آفتابی نیست

از بلندی‌ها و آن بالانشینان

بازتابی نیست.

کابل ای کابل!

زخم‌هایت را مکن عریان

مرگ از بیچارگی‌هایت نمی‌شرمد.

قاتلت را در مقامِ هیچ کس چون و چرایی نی