رباعی شمارۀ ۴

گیرم که چمن‌چمن بهار آرَد گل

بشکفته‌قیامتی به بار آرَد گل

شایستهٔ گورِ عاشقی گر نشود

ای سبزه جوانی به چه کار آرَد گل؟