رباعی شمارۀ ۱۷
چندی چو گذشت از سرِمردنِ من
چون خاک تکاند تار و پودِ تنِ من
ای دوست! بیا و گوش کن زمزمهای
از سینهٔ گور، میهن ای میهنِمن
چندی چو گذشت از سرِمردنِ من
چون خاک تکاند تار و پودِ تنِ من
ای دوست! بیا و گوش کن زمزمهای
از سینهٔ گور، میهن ای میهنِمن