بیا ای دل

«بیا ای دل که راهِ خویش گیریم

رهِ شهری دگر در پیش گیریم»

بیا ای دل که منزل درنَوَردیم

به زیرِ چنبرِ دیگر بگردیم

گرفته‌خاطرستم بی‌نهایت

بیا ای دل رویم از این‌ولایت

ز حالِ خویش با دشتی بموییم

ز دردِ خویش با کوهی بگوییم