لال

ز تحسینم، خدا را، لب فروبند! نه شعر است این، بسوزان دفترم را

مرا شاعر چه می پنداری ــ ای دوست؟ ــ بسوزان این دل خوش باورم را.

سخن تلخ است، اما گوش میدار، که در گفتار من رازی نهفته است

نه تنها بعد ازین شعری نگویند؛ کسی هم پیش ازین شعری نگفته است!

مرا دیوانه می خوانی؟ دریغا؛ ولی من بر سر گفتار خویشم،

فریب است این سخن سازی، فریب است! که من خود شرمسار کار خویشم.

مگر احساس گنجد در کلامی؟ مگر الهام جوشد با سرودی؟

مگر دریا نشیند در سبویی؟ مگر پندار گیرد تار و پودی؟