بهار می رسد، اما

بهار می رسد، اما ز گل نشانش نیست

نسیم، رقص گل آویز گل فشانش نیست

دلم به گریه خونین ابر می سوزد

که باغ، خنده به گلبرگ ارغوانش نیست

چنین بهشت کلاغان وبلبلان خاموش!

بهار نیست به باغی که باغبانش نیست.

چه دل گرفته هوایی، چه پا فشرده شبی

که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست!