پرده ی رنگین

با شبنم اشک من ای نیلوفر شب

گلبرگ‌های خویش را شاداب‌تر کن

هر صبح از دامان خود

خاکسترم را

بر‌گیر و در چشمان بخت بی‌هنر کن

ای صبح! ای شب! ای سپیدی! ای سیاهی!

ای آسمان جاودان خاموش دلتنگ!

ای ساحل سبز افق!