حافظ

روحِ رویاییِ عشق،

از برِ چرخ بلند،

جلوه‌ای کرد و گذشت؛

شور در عالمِ هستی افکند.

*

شوق، در قلب زمان موج‌زنان،

جان ذرات جهان در هیجان،

ماه و خورشید، دو چشم نگران،