غزل شمارهٔ ۳۰

جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا

چهره زرین می کند چون به، نمدپوشی ترا

حلقه ذکر خدا گردد لب خاموش تو

گر شود توفیق از مردم فراموشی ترا

خانه داری، در گذار سیل لنگر کردن است

می شود حصن سلامت، خانه بر دوشی ترا

هوشمندی می برد بیرون ترا از آب و گل

می نماید صورت دیوار، بیهوشی ترا