غزل شمارهٔ ۹۷

مرکز خاک است گردون آسمان عشق را

لامکان یک پله باشد آستان عشق را

تا چه آید، روشن است، از دست این یک قبضه خاک

چرخ نتوانست زه کردن کمان عشق را

گفتگوی عاشقی لاحول بی دردان بود

عقل نتواند شنیدن داستان عشق را

پیش ازین اینجا نمک را قیمت الماس بود

شور من کان ملاحت ساخت خوان عشق را