غزل شمارهٔ ۱۱۱

دامن دریای خونخوارست بالین سیل را

در کنار بحر باشد خواب سنگین سیل را

بی قرار عشق را جز در وصال آرام نیست

می کند آمیزش دریا به تمکین سیل را

راهرو را بال پروازست سختی های دهر

کوهساران می شود سنگ فسان این سیل را

عشق می داند چه باید کرد با آسودگان

نیست حاجت در خرابی ها به تلقین سیل را