غزل شمارهٔ ۳۰۵

پخته می گردند از سودای زلفش خام ها

این ره باریک، رهرو را دهد اندام ها

این غزالی را که من صیاد او گردیده ام

چشم حسرت می شود در رهگذارش دام ها

قاصد بی رحم اگر از خود نسازد حرف را

می برد چون بوسه دل، شیرینی پیغام ها

فتنه چشم تو تا بیدار شد از خواب ناز

در شکر شد خواب شیرین تلخ بر بادام ها