غزل شمارهٔ ۴۶۵

مدار از منزل آرایان طمع معماری دلها

که وسعت رفت از دست و دل مردم به منزلها

سیه شد بس که عالم از چراغ مرده دلها

نمی بینند پیش پای خود را شمع محفل ها

دل بیدار می باید درین وادی، توجه کن

که من با پای خواب آلود کردم قطع منزل ها

نصیب دور گردان گوهر سیراب چون گردد؟

ازان دریا که با این قرب، لب خشکند ساحلها