غزل شمارهٔ ۵۱۹

گل داغ است اگر تاج زری هست مرا

اشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا

برگ من زخم زبان است درین سبز چمن

سنگ اطفال بود گر ثمری هست مرا

عکس من سایه فکنده است بر این آینه ها

گر درین هفت صدف، هم گهری هست مرا

نیست در روی زمین سوخته جانی، ورنه

در دل سنگ گمان شرری هست مرا