غزل شمارهٔ ۵۶۷

روشن است از دل بی کینه ما سینه ما

گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما

گر چه در نافه ما جز جگر سوخته نیست

جگر نافه بود داغ ز پشمینه ما

(صبح شنبه به نظر جلوه کند مستان را

از فروغ می گلگون شب آدینه ما)

گر شود موجه دریای حوادث صیقل

نیست ممکن که شود صیقلی آیینه ما