غزل شمارهٔ ۵۸۲

عجب که یک دل خوش در جهان شود پیدا

ز شوره زار کجا گلستان شود پیدا؟

مده چو تیر هوایی به باد عمر عزیز

کشیده دار کمان تا نشان شود پیدا

مزن چو تیغ به هر سنگ گوهر خود را

خموش باش که سنگ فسان شود پیدا

عزیز دار چو اکسیر خاکساران را

که ماه مصر درین کاروان شود پیدا