غزل شمارهٔ ۶۱۵

همان کسی که به دست کرم سرشت مرا

به زیر پای خم انداخت همچو خشت مرا

به من چو رشته زنار، کفر پیچیده است

نمی توان بدر آورد از کشت مرا

ز شور عشق نمک در خمیر من انداخت

به دست لطف عزیزی که می سرشت مرا

به خود چگونه نپیچم، که همچو جوهر تیغ

ز پیچ و تاب بود خط سرنوشت مرا